Ödü yarılıyordu Nedamet’in geç kalmaktan. Bir gün

uyanacaktı ki her şey, her yer bembeyaz kesilmiş.

Beyaz bir karanlığı kafası almasa da şiddetli bir ürperti

yalıyordu bedenini tepeden tırnağa. Herhalde sis gibi

bir şeydi beyaz karanlık. Nereye baksan sis, nereye

baksan duman… Önünü ardını göremediğin bir

duman! Nazlı Ebe’nin eski kocası Abidin de böyle bir

beyaz karanlığın ortasında kaybetmemiş miydi

yolunu? Sisin, dumanın ortasında ne yana gideceğini

bilemeden dolanıp durmuş olduğu yerde. Yolunu

kaybetmiş, azmış. Dolanırken dolanırken bir suya

düşmüş. Çıkamamış o sudan…