Muhammed ibn Münevver’in, dedesi Ebu Said’in menkıbelerini anlattığı bu eser, yazıldığı günden itibaren 

önemini korumuştur.

Ebu  Said,  tasavvuf  tarihinde  çok  ender  rastlanan  derin  bir  ruhani  hayat  yaşayan  ve  yaşantısını 

çevresindekilere  etkili  bir  biçimde  yansıtan  bir  sûfîydi.  Tasavvuftaki  çizgisi  Bayezid  Bistamî,  Hallac-ı 

Mansur ve Ebu’l Hasan Harakanî’ninkiyle hemen hemen aynıydı. Zor bir mücahede ve riyazetten ve çileli 

bir hayattan sonra aşk ve vecd merkezli bir tasavvuf anlayışını yaymıştır. Çeşitli vesilelerle sema meclisleri 

düzenlemiş, musiki dinlemiş ve dinletmiştir. Özellikle devlet adamları, esnaf ve tüccarlarla da iyi ilişkiler 

kuran ve onların saygılarını kazanan Ebu Said’in bölgedeki nüfuzu da günden güne genişlemiştir.

Bu eser, kendi dönemine kadar yazılan menakıb kitapları içerinde en önemli ve en ayrıntılı olanıdır. Hem 

bir  sûfînin  nasıl  olması  gerektiği  hem  de  sosyal  hayatın  renklerini  yansıtması  açısından  çok  zengindir. 

Ziyafetler, kişiler, toplumsal katmanlar, siyasi olaylar, ulema ve tekke mensuplarının ilişkileri vb. birçok 

konuya  değinilir.  Dolayısıyla  bu  eser,  İslâm  toplumlarını  yüzyıllarca  etkileyen  tasavvuf  düşüncesinin 

pratik hayattaki yansımalarını göstermesi açısından Şarkiyatçıların erken keşfettikleri eserlerden olmuştur.