“belki bir aşk bütün zamirlerini kusar o zaman 

ne sen ne ben ne de kusarken iki büklüm olmanın bizi

kavgada ve aşkta hatırlanmaz zamirler 

yumarız, o büyük boşluğa bakmaktan kuruyan gözlerimizi 

bir bıçağın karşısında olmak: işte benim yerim yurdum 

neden baktın ve bıçak neden parladı 

yanılıyorsun, bir aşk değil bu, yalnızca tanrı 

en içimizde, müziğin sesini artırdı”